در این قسمت پس از دانلود فایل مربوطه با الگوها و نحوه ساخت فضاپیمای x-33 ناسا، یکی از پیشرفته ترین برنامه های فضایی آینده آشنا خواهید شد. پروژه های ایکس شامل برنامه های تهیه شاتلها یا مدارگردهای جدید نیز میشود. X-33 جزء یکی از این طرحهاست که توسط لاکهید مارتین و ناسا ساخت آن پیگیری میشود.

 لاکهید مارتین اسکانک ورک و ناسا در ژوئیه 1996 قراردادی برای ساخت و آزمایش مدل پروازیX-33 به امضاء رساندند طبق این توافق مدل ساخته شده در ابعاد یک دوم جهت انجام آزمایشات مداری پیمایی یک مرحله ای با قابلیت استفاده دوباره ساخته شد .

این وسیله با راکت متصل به بدنه اش به مدار رسیده و سپس بدون استفاده از نیروی پیشران مانند یک هواسر (گلایدر) به سوی زمین باز میگردد و از سیستمهای متداول فرود مشابه شاتل استفاده میکند .

X-33 هنوز در دست ساخت است و مسئولان در نظر دارند تا مدل بزرگ و برآزایی از X-33 را به یک سایت مخصوص پرتاب در شمال پایگاه ادواردز منتقل کنند آزمایشهای پروازی در مدار پایینتر بزودی آغاز خواهد شد .

در حالي كه دانشمندان سيارات بسياري را در اطراف ستارگان  ديگر پيدا كرده اند و در انديشه انجام عمليات هاي ديگر براي بررسي هرچه بيشتر منظومه شمسي خودمان هستند، محققان به دنبال سيارات زمين مانندي هستند تا بتوانند راه هايي براي شناسايي انواع موجودات زنده احتمالي در هر نقطه اي از اين هستي پيدا كنند.

حيات مي تواند در مناطق سوزان، اسيدي و داغ خشكترين بيابان ها و يا در اعماق سرد و تاريك اقيانوس ها وجود داشته باشد. حتي مي توان حيات را در نواحي يخ زده قطبي و يا در انباره هاي سمي نيز يافت.

كريس ايمپي (Chris Impey) از دانشگاه آريزونا مي گويد: "حيات بر روي زمين در هر جايي كه تصور كنيد – و همچنين در هر جايي كه تصورش را هم نمي كنيد – پخش شده است."

وجود تعداد زياد اين موجودات زنده سرسخت و پرطاقت به اين نكته اشاره دارد كه حيات مي تواند در اقليم سرد و خشك مريخ، شرايط  اسيدي و يخبندان Europa (قمر مشتري)، و يا در نقاط بيشمار ديگري در آنسوي منظومه شمسي ما وجود داشته باشد.

...

«شهاب سنگ ها» (Meteor) ذرات و تكه هاى جداشده از اجرام آسمانى هستند كه در فضا پراكنده اند. اندازه ها شهاب ها از يك ريگ كوچك شروع مى شود و در بزرگ ترين حالت به چند صدمتر مى رسد. يك شهاب سنگ مى تواند تكه اى از يك ستاره دنباله دار، يك سيارك و حتى سيارات منظومه خورشيدى باشد. منشاء بيشتر شهاب هايى كه با جو زمين برخورد مى كنند قطعات كوچكى از سر يك ستاره دنباله دار هستند. ستاره دنباله دار جرمى است كه به دور خورشيد مدار بسيار بزرگى دارد. آنها كوه هاى بزرگى از يخ و گاز و غبار هستند كه ممكن است از خارج از منظومه خورشيدى مدارشان آغاز شود و تا نزديكى هاى خورشيد برسد. وقتى كه يك دنباله دار  در مدار خود به سمت خورشيد در حركت است تحت گرانش شديد خورشيد قرار مى گيرد و به خاطر گرماى بسيار خورشيد منابع عظيمى از يخ و گاز خود را از دست مى دهد. تكه هايى از ستاره دنباله دار كه از آن جدا شده اند به صورت رشته هايى در فضا باقى مى مانند و با اجرامى كه در مسير آنها قرار دارند برخورد مى كنند. هنگامى كه زمين در مسير يكى از اين رشته ها برخورد مى كند شهاب هاى آن رشته با جو زمين برخورد كرده و مى سوزند. در اين هنگام ما مى توانيم برخورد شهاب ها با جو زمين را به صورت اجرامى نورانى ببينيم كه به اصطلاح در حال باريدن هستند.

...

خورشید سرانجام به پایان سوخت هسته ای اش می رسد و حدود 5/4 میلیارد سال دیگر می میرد. البته داستان مرگ خورشید از یک سری وقایع تشکیل شده است که ابتدا خورشید را به غول سرخ، سپس به ریز نقش سفید، و در نهایت به یک ستاره ریز نقش سیاه تبدیل می کند. این فرآیند 5/3 میلیارد سال دیگر آغاز میشود؛ وقتی که هلیم در هسته خورشید شروع به همجوشی و تولید کربن میکند و خورشید شروع به انبساط میکند. پیش بینی وضع آب و هوای زمین در آن زمان داغ، درخشان و مه آلود خواهد بود؛ زمانی که خورشید همچون غولی در آسمان بزرگ و بزرگتر می شود. زمانی که خورشید دو سومِ  آسمان را پوشانده، دمای چند هزار درجه ای روی زمین مدت هاست که جوّ و اقیانوس هایش را تبخیر کرده است. سرانجام، لایه خارجی خورشید، عطارد، زهره، زمین و حتی مریخ را در کام خود فرو  میبرد و با جذب حرارت از مرکزش 3000 بار درخشان تر میشود. در این زمان خورشید به یک ستاره غول پیکر تبدیل گشته است.

ماهواره ي يابنده ي اشعه ي X چند آيينه اي  (X-ray Multi-Mirror satellite)،كه از دستاورد هاي آژانس فضايي اروپاست  پس از پرتاب در 10 دسامبر 1999 و قرار گرفتن در مدار، به عنوان قدرتمند ترين تلسكوپ حساس به اشعه ي X كه تاكنون ساخته شده آغاز به کار نمود. این تلسکوپ فضایی تاکنون اکتشافات بسیار ارزشمندی انجام داده و  به دانشمندان در آشکارسازی بسياري از اسرار كيهان ، از ابهامات سياهچاله ها گرفته تا اسرار تشكيل كهكشان ها یاری رسانده است.

...

امروزه در سایت های مختلف اینترنتی هیجان و هیاهوی زیادی در مورد تقویم مایا ها که در سال 2012 تمام می شود وجود دارد که گویا از طریق رویداد های مختلف نجومی مانند: برخورد سیارک های عظیم با زمین، ابرنواختر (انفجار ستاره ی) یا حتی "انرژی" احتمالی از مرکز کهکشان راه شیری پایان جهان را پیش گویی می کنند. در ضمن علاقمندان زیادی وجود دارند که می خواهند بدانند سال 2012 چه اتفاقی می افتد و حتی چندین تن از دوستان در سایت آسمان کابل پیام گذاشته بودند که می خواهند در مورد سال 2012 همه اطلاعات را بدانند.

ولی واقعیت این است که مایا ها فقط و به سادگی دوره نجومی را دنبال نموده بودند و بیمار روانی نبودند که پایان جهان را پیش گویی کنند. 

 دل مشغولی های این دست الهام بخش داستان های تخیلی علمی برای شرح پایان زمین شده که مجموعه تلویزیونی اخیر بنام برخورد و طرح تصویری تازه در مورد سال 2012 شامل آنها بوده و به مثابه " یک ماجرای حماسی چنان دگرگونی های طبیعی را شرح میدهند که گویا جهان نابود می شود و میان بازماندگان جنگ و خونریزی صورت میگیرد".

...

اگر از خانه خود خارج نشده باشید ، هیچ وقت نخواهید فهمید که خانه از بیرون چه شکلی دارد . این دقیقا همان حالتی است که ما نسبت به کهکشان خودمان – راه شیری – داریم ، ما در داخل راه شیری قرار گرفته ایم و امکان خارج شدن از آن را هم نداریم ، پس هیچ وقت نخواهیم فهمید که کهکشان ما واقعا به چه شکلی است و چه ساختاری دارد .

با استفاده از تلسکوپ های زمینی ما نمونه هایی از کهکشان های مارپیچی را می بینیم و می توانیم حدس بزنیم که احتمالا کهکشان ما شبیه یکی از آن هاست اما این کار مثل اینست که شما از پنجره اتاقتان به خانه های همسایه نگاه کنید تا شکل خانه خود را حدس بزنید !!.

در دهه ی 1950 دانشمندان با استفاده از تلسکوپ های رادیویی نقشه ای از کهکشان راه شیری رسم کرده بودند ، آنها با تمرکز بر روی ابرهایی گازی نشان دادند که کهکشان ما چهار بازو اصلی دارد : 1- گونیا ، 2- سپر- قنطورس  ،3- قوس و-، 4- برساووش (این نامگذاری ها بر اساس قرار گرفتن بازوها از نگاه ما انجام شده مثلا بازوی اولی از دید ناظر زمینی در صورت فلکی گونیا قرار گرفته است) .

در قسمتی از کتاب علمی تخیلی  لری نیون  می خوانیم : " گروهی از دانشمندان بر روی مریخ در حال کاوش بودند که در جایی به مجموعه ای از ابزار ارتباطی بیگانگان بر می خورند. یکی از دانشمندان متوجه می شود که سیاهچاله بسیار ریزی درون دستگاه ها وجود دارد که انرژی آنها را تامین می کند. وی دستگاه محدود کننده انرژى سیاهچاله را از کار می اندازد. سیاهچاله از دستگاه ها بیرون آمده و به اعماق مریخ می رود. سپس با نیروی خود مریخ را  منهدم می کند و بعد از آن تهدیدی جدی برای منظومه شمسی به حساب می آید. " آیا این یک داستان علمی تخیلی است ؟ شاید نه. بر طبق تحقیقات یکی از محققان رصدخانه ای در اوکراین جهان در ابتدا می توانسته مملو از این سیاهچاله های کوچک باشد. این موضوع یافته ای جدید نیست. سالهاست که دانشمندان سعی می کنند که با فرضیات خود وجود این سیاهچاله ها را اثبات کنند و حاصل آنها را ماده تاریک بنامند. حتی زمین ما هم می تواند یک سیاهچاله باشد در صورتی که آن را به اندازه 2 سانتیمتر فشرده کنیم ! یک کوه هم می تواند سیاهچاله باشد در صورتی که آنقدر فشرده شود که ابعادی برابر با اتم هیدروژن داشته باشد !   

آسمان شب با هزاران نقطه نورانی تزئین شده است و تریلیون ها ستاره در گروه هایی بنام کهکشان در سر تا سر عالم پراکنده شده اند. ستاره ها ابتدایی ترین و رایج ترین اجرام درعالم اند که دراندازه های گوناگونی پیدا میشوند. آنها کره های  عظیمی از گاز هیدروژن و هلیم – گاهی هم با کمی عناصر سنگین تر- هستند که در ابرهای چرخان وسیعی بنام سحابی(nebula)  شکل گرفته اند.

در طی چن میلیون سال گرانش سبب میشود مواد در بخش های مختلف سحابی با هم بیامیزند و تکه های بزرگتر و سنگین تری را شکل دهند. سرانجام این بخش سحابی به تدریج تحت فشار گرانش جرم خودش فرو میریزد. وقتی چگالی و دمای هیدروژن در بخش مرکزی تکه ای از سحابی به قدر کافی زیاد شود واکنش گرما- هسته ای به نام همجوشی(fusion)  آغاز میشود که طی آن چهار هسته اتمی هیدروژن بهم جوش میخورند و یک هسته اتمی هلیم شکل میدهند. جرم یک هسته هلیم 7/0 درصد کمتر از جرم چهار هسته هیدروژن است. این جرم گمشده به انرژی تبدیل میشود.

تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا در حال شروع  دومین کار خود و گرفتن اولین تصاویر از جهان (از زمانی که شروع به گرم شدن کرده) می باشد. این تلسکوپ مادون قرمز در 15 می 2009، بیش از 5 سال و نیم پس از پرتاب، مایع سرد کننده (کولانت) خود را به اتمام رسانده، تلسکوپ گرم شدو دمای آن به 30 درجه کلوین (حدوداً منفی 406 درجه فانهایت) رسیده است.

تصاویر جدید گرفته شده توسط دو کانال شناساگر مادون قرمز اسپیتزر (دو کانالی که در درجه حرارت جدید و گرمتر کار می کنند) اثبات می کند که رصد خانه هنوز به صورت یک ابزار قدرتمند برای کاوش و بررسی جهان غبار آلود شهرت خود را حفظ نموده است. این تصاویر ناحیه شلوغ شکل گیری ستاره، باقی مانده های یک ستاره شبیه خورشید و یک کهکشان در حال چرخش را نشان می دهند.

...

...

پس از گذشت یک سال از شکست قبلی ، CERN (سازمان اروپایی تحقیقات هسته ای و بزرگترین مرکز تحقیقاتی فیزیک ذرات در جهان )برنامه ریزی کرده تا شتاب دهنده یا کولیدر [1] بزرگ هادرون خود را در نوامبر دوباره راه اندازی کند. کولیدر در مرز بین فرانسه و سوئیس در اعماق زمین قرار گرفته و با سطح انرژی TeV 5/3 (تریلیون الکترون ولت)[2] در پرتو ، کار خود را در بهترین وضعیت ممکن شروع می کند. این انرژی نیمی از انرژی ای است که CERN انتظار دارد از آن استفاده نماید. فیزیکدان ها پرتوهای پرانرژی را در هر مسیری بر روی محیط دایره ای 17 مایلی شتاب دهنده تزریق خواهند نمود و آنها را دریافت خواهند کرد، داده ها را طی چندین هفته ثبت می کنند و به راحتی خودشان را با سرعت سیستم همگام می کنند.

محققان به منظور فراهم آوردن شرایطی برای مطالعه بر روی ذرات شبح مانند نوترینو در فضا، از ماه به عنوان ردیابی بزرگ استفاده می کنند تا امواج رادیویی حاصل از برخورد این ذرات با سطح کره ماه را مورد مطالعه قرار دهند.

به گزارش آسمان پارس به نقل از مهر، نوترینوها ذرات بسیار ریزی هستند که برخی از فیزیکدانان آنها را ذرات شبح مانند می نامند و باعث ساخته شدن ابزاری وسیع و زیرزمینی شده اند که به سادگی می تواند یک تک نوترینو را مشاهده کند اکنون در حالیکه عظیم ترین ردیابها در به دام انداختن نوترینوهای پر انرژی ناکام مانده اند، اخترشناسان رو به سوی فیلتر و ردیابی بزرگتر آورده اند که کره ماه نام دارد.

با وجود تلسکوپ فضایی هابل و رصدخانه های قوی در زمین اخترشناسان توانستند فقط قرص چندین ستاره را کشف نمودند. یکی از این موفقیت ها ستاره ابط الجوزا یا غول سرخبی است که شانه صورت فلکی جبار را نشان میدهد.

 این تصویر که سطح شدیدأ جوشان ابط الجوزا را نشان میدهد توسط رصد های تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا کشف شده است. اندازه فاصله سیارات درونی منظومه شمسی در سمت راست نشان داده شده. عکس از رصدخانه جنوبی

اخترشناسان برای اولین بار قطر ستاره ابط جوزا را در دهه 1920 اندازه گیری کردند، اما اولین تصویر این ستاره توسط کمره (دوربین) اجرام کم نور هابل گرفته شده است.

سرود گل